"آنچه زندگي را زهر آلود ميكند

     جنگ براي زندگي نيست!

بلكه، كشمكش سر چيزهاي پوچ و بيهوده است.

داشتن شخصيت در اين نيست؛

   كه، آدم به هر قيمتي شده، خودش را اورژينال جا بزند."

صادق هدايت

 ازجهان رنجیده ام که چرا هست؟

وچرا از هستیش چیزی نمی دانم...

وچرا در بی قراری خود مرا به همراه برده است.

با خود می گویم ، چه شنونده خوبی هستم.

در لحظات تنهائی بی شمار

پایان کار سراب است ، چون آغازش.

 مثل همیشه ،

زندگي ما براي عاشق شدن هميشه كوتاه است !!

هر چي مهربونتر باشي بيشتر بهت ظلم ميکنن

 هر چي صادق تر باشي بيشتر بهت دروغ ميگن

 هر چي دلسوزتر باشي بيشتر سرت کلاه ميذارن

 هر چي قلبتو آسونتر در اختيار بذاري راحت تر لهش ميکنن

 هر چي بيشتر به فکر ديگران باشي بيشتر حقتو ميخورن

 هر چي خودتو خاکي تر نشون بدي واست کمتر ارزش قائلن

آره! این حقیقت زندگیه 

در این زمانه به مردم، کسی که   یکرنگ است.

مدام خاطرش آشفته و دلش تنگ است.

"روز غمم نبودی

    خوشیت با دیگرون بود.

میای، بیا ولی  حیف!

حیف، دیگه خیلی دیره

  حالا که خاطراتت، یکی یکی میمیره.

کی گفته بود که تنهام؛

   وقتی تو رو ندارم.

 بازم می گم بدونی،

        منم خدایی دارم..."

 آواره شدن، حکایت سختی نیست.

از پاکی اشکهای خود فهمیدم،

 لبخند همیشه راز خوشبختی نیست...

دلم به وسعت آسمان تنگ است.

وچشمانم به خروشانی امواج دریا طوفانیست...

چيزي را وجود ندارد نبين,

 چيزي را كه هست تماشانكن,

 عينك رؤيا به چشم بزن .

ميگل آنخل آستورياس

به بهانه تحقیق دانشگاه ُ ،آپدیت بعد از مدتها !!!

یه قسمت از دست نوشته صادق هدایت ...

آنچه که زندگی بوده است از دست داده‌ام ، گذاشتم و خواستم از دستم برود و بعد از آنکه من رفتم ،به درک ،می‌خواهد کسی کاغذپاره‌های مرا بخواند ، می‌خواهد هفتاد سال سیاه هم نخواند ، من فقط برای این احتیاج به نوشتن که عجالتا برایم ضروری شده است می‌نویسم...

به زودی برمیگردم ....